Yargıtay Ceza Genel Kurulu 2019/495 E. 2021/116 K. 17.03.2021

Ceza Genel Kurulu 2019/495 E. , 2021/116 K. "İçtihat Metni" Kararı veren Yargıtay Dairesi : Ceza Genel Kurulu Mahkemesi :Ceza Dairesi Sayısı : 15-72 Temyiz Edenler : Sanık ve müdafisi Silahlı terör örgütü yöneticisi olma suçundan sanık ... hakkında ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 9. Ceza Dairesince 08.05.2019 tarih ve 15-72 sayı ile; sanığın TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanun'un 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mahsuba karar verilmiştir. Hükmün sanık ve müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının "onama" istemli 17.09.2019 tarihli ve 88071 sayılı tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır. TÜRK MİLLETİ ADINA CEZA GENEL KURULU KARARI Temyiz incelemesi yapan Ceza Genel Kurulunca dosya incelenip görüşülerek gereği düşünüldü: Sanık müdafisinin duruşmalı inceleme isteminin, İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 9. Ceza Dairesince yapılan yargılama esnasında silahların eşitliği ile çelişmeli yargılama ilkeleri doğrultusunda savunmaya yeterli imkân sağlanıp bu hakkın etkin şekilde kullandırılmış olması, temyiz denetiminde sınırsız şekilde yazılı savunma imkânının kullanılabilme olanağının bulunması karşısında savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmadığından 01.02.2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren reddine oy birliğiyle karar verilmiştir. Kovuşturma aşamasında 07.06.2017 tarihli dilekçeyle sanık hakkındaki kamu davasına katılma talebinde bulunup Özel Dairece bu talebi reddedilen ... ile temyiz aşamasında dosyaya gelen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.02.2020 tarihli yazısının ekindeki 06.06.2018 tarihli dilekçesiyle katılma talebinde bulunan Ali Yücel Akarcalı'nın CMK'nın 260/1. maddesindeki düzenleme uyarınca kanun yollarına başvurma hakları bulunmakta ise de kamu barışına karşı işlenen suçlardan olup dolaylı mağdurunun toplumu oluşturan bütün bireylerin olduğu silahlı terör örgütüne üye olma suçu yönünden davaya katılma haklarının bulunmaması karşısında Özel Dairenin gerekçeli kararının anılan kişilere tebliğ edilmesinde zorunluluk görülmemiştir. Ceza Genel Kurulunca, sanık hakkında silahlı terör örgütü yöneticisi olma suçundan cezalandırılma istemiyle açılan davada, İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 9. Ceza Dairesinde yapılan yargılama sonunda, silahlı terör örgütünün üyesi olma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün hukuki yönüne ilişkin temyiz incelemesi yapılacaktır. I) TEMYİZ EDENLERİN SIFATI, BAŞVURULARIN SÜRESİ VE TEMYİZ NEDENLERİNE GÖRE YAPILAN İNCELEMEDE: a) Özel Dairece ilk derece mahkemesi sıfatıyla gerçekleştirilen yargılama sonucunda 08.05.2019 tarihinde yapılan oturumda hüküm özünün, hazır bulunan sanık ve müdafisine, karara karşı başvurulacak kanun yolu, süresi, mercisi ve şekilleri de belirtilmek suretiyle açıkça okunup usulen anlatıldığı, Mahkumiyet hükmüne yönelik olarak sanığın 13.05.2019, müdafisinin ise 08.05.2019 tarihli ve süresi içerisinde sundukları dilekçelerle temyiz kanun yoluna başvurdukları, b) Temyiz dilekçeleri içeriklerinden; sanık müdafisinin nedensiz olarak, sanığın ise kararın hukuka aykırı olması nedenine dayanmak suretiyle gerekçeli kararın kendilerine tebliğ edilmesini talep ettikleri, c) Gerekçeli kararın sanık ve müdafisine 23.07.2019 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi üzerine sundukları ek temyiz dilekçelerinde; Sanığın sunduğu 07.08.2019 tarihli gerekçeli temyiz dilekçesinde özetle; soruşturma ve kovuşturma aşamasında kötü muameleye maruz kaldığı, adil yargılanma hakkının ihlal edildiği, özel hayatın gizliliğinin ihlal edildiği, kötü muameleye tabi tutulduğu, soruşturma usulüne ilişkin kuralların ihlal edildiği, tabii hâkim ilkesine uyulmadığı, tanık beyanlarının gerçeği yansıtmadığı, soyut nitelikte olduğu, hükme esas alınmasının mümkün bulunmadığı, ayrıca gerekçeli kararda tanık beyanlarının olduğundan farklı mahiyette değerlendirildiği, lehe olan beyanlarına yer verilmediği gibi bunlara neden itibar edilmediğinin de belirtilmediği, tanıklar İlhami, Turan ve Kerim'in talimat yoluyla dinlenmesinin soru sorma hakkını ve denetleme imkanını engellemesi nedeniyle hukuka aykırı olduğu, itirafçı niteliğindeki kişilerin içine düştükleri ekonomik, sosyal ve psikolojik açmazlardan kurtulup mesleklerine geri dönebilmek ümidiyle ifadelerini verdiği, bu nedenle söz konusu ifadelerin CMK'nın 148. maddesine aykırı nitelikte olduğu, ByLock'un yasaya ve usule uygun şekilde elde edilmiş bir delil olmadığı, bu nedenle hükme esas alınmasının mümkün bulunmadığı, 9. Ceza Dairesinin görevsiz olmasına rağmen yargılama yaptığı, yargılama esnasında iddia Makamının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı veya Başsavcıvekili yerine Yargıtay Cumhuriyet Savcısı tarafından temsil edildiği, mahkeme heyetinin her duruşmada değişikliğe uğradığı, HTS baz kayıtlarının değerlendirilmesinin hukuka aykırı olduğu, gerekçeli kararda kendisiyle ilgili olmayan hususlara yer verildiği, cezalandırılırken ve ceza miktarı arttırılırken Yüksek Seçim Kuruluna üye seçilmenin gerekçe olarak gösterilmesinin yerinde olmadığı, bazı kişilerle birlikte yurt dışına çıktığı iddiasının doğru olmadığı, atılı suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığı, hata hükümlerinin uygulanmadığı, temel cezanın belirlenmesindeki gerekçelerin yerinde olmadığı, TCK'nın 62. maddesindeki indirim oranının yerinde olmayan bir şekilde belirlendiği, Sanık müdafisinin sunduğu 22.07.2019 tarihli gerekçeli temyiz dilekçesinde özetle; CMK'nın 161/8. maddesinin uygulanmasının mümkün olmadığı, zira sanığın olay tarihinde Yargıtay üyesi olduğu, soruşturmanın özel kanun niteliğindeki Yargıtay Kanunu'nun öngördüğü şekle uygun olarak başlatılması gerektiği, somut olayda suçüstü hâli ve mütemadi suç hususlarının söz konusu olmadığı, dolayısıyla Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının ve Ankara Sulh Ceza Hâkimliğinin görev ve yetkilerinin bulunmadığı, kaldı ki BM Haksız Tutuklama Çalışma Grubunun Yayman kararı ile AİHM'in Altan kararında bu hukuksuzlukların tespit edildiği, arama ve el koyma işlemlerinin hukuka aykırı olduğu, Yargıtay üyelerinin kişisel suçlarıyla ilgili olarak yargılama mercisinin Yargıtay Ceza Genel Kurulu olduğu, suç tarihinden sonra çıkan KHK ile Yargıtay 9. Ceza Dairesinin görevlendirilmesinin tabii hâkim ilkesine aykırı olduğu, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 27 ve 28. maddelerinde Yargıtay Ceza Dairesine iddianame düzenleme şeklinde bir görev ve yetkisinin bulunmadığı, değerlendirmeye alınmayan ancak dosyada yer alan lehe delillerin olduğu, bu nedenle eksik inceleme yapıldığı, soruşturmanın genişletilmesi taleplerinin gerekçesiz olarak reddedildiği, hükme katılan heyetteki üyelerin delillerin tartışılıp tanıkların dinlendiği ve esaslı işlemlerin yapıldığı celselerde görev yapmadığı, bazı tanık ifadelerine göre davadan önce itirafçı tanıklarca organize edilen bazı toplantılara heyet başkanı ve üyelerinin katıldığı, gerek Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunda ve bu kurulun kararlarına itirazı inceleyen Yargıtay Başkanlar Kurulunda gerekse itiraz ve yeniden değerlendirmelerin yapıldığı herhangi bir aşamada bu soruşturmalar kapsamında görev alan Yargıtay üyesi ve Başkanı varsa (bu kurul kararlarında isimler verilmediğinden bu isimleri bilemiyoruz.) bu kişiler daha önceden görüşlerini belli edip oy kullandıklarından tarafsız ve bağımsız olmadıklarından çekilmeleri gerektiği, eğer sayın Ceza Genel Kurulundaki heyetten bu dosyada görev alan varsa çekilmeyenler hakkında ret talebi olarak kabul edilmesini talep ettiği, iddianamede çeşitli hukuka aykırılıkların bulunduğu, suçta ve cezada kanunilik ilkesine aykırı davranıldığı, delillerin ve tanık beyanlarının değerlendirilmesinde hukuka aykırılıkların olduğu, zira tanıkların kendi görgü ve bildiklerine dayanmadan duruma ve kanaate bağlı beyanlarda bulunduğu, bizzat şahit oldukları bir vakıanın bulunmadığı, ByLock'un yasaya ve usule aykırı şekilde elde edildiği, bu nedenle delil olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığı, beyanları aleyhe değerlendirilen kişilerden tamamına yakınının aynı suçlama kapsamında şüpheli durumunda olduğu, CMK'nın 148. maddesindeki ifade alma ve sorguda yasak usuller kullanıldığı, dolayısıyla bu aleyhe beyanların hükme esas alınamayacağı, tanıkların sanığa isnat edilen suça iştirakleri bulunmakta olduğu ve örgüte üye olmaktan haklarında açılan davalar devam ettiği, CMK'nın 50. maddesi gereğince yemin verilmeden dinlenmeleri gerektiği, somut delillerle desteklenmeyen telefon görüşme kayıtlarının mahkumiyete esas alınamayacağı, ankesörlü telefon aranmalarının delil olarak kabul edilemeyeceği, başka delillerle desteklenmeden kullanılamayacağı, suç tipi, suç tarihi ve sorumluluğun tayinin kanuna aykırı olduğu, yapının terör örgütü sayılmasına ve yapı ile ilişkiye sorumluluk yüklenmesine ilişkin tarihin 15 Temmuz 2016 olduğu, AİHM'in Alpaslan Altan hakkındaki kararı ile BM Keyfi Tutuklamalar Çalışma Grubunun Hamza Yaman kararına göre tutuklamanın hukuksuz olduğu, mahkemenin yanlış bir yorumla TCK'nın 30. maddesini sanık lehine uygulamayı reddettiği, Nedenlerine dayalı olarak hükmün bozulmasını talep ettikleri, Bu şekilde, sanık ve müdafisinin; süresi içinde vermiş oldukları dilekçelerle, hükmün hukuki yönden hangi nedenlerden dolayı bozulmasını istediklerini temyiz başvurularında gösterdikleri sonucuna varılmıştır. A) Süresi içerisinde verdikleri temyiz dilekçelerinde gerekçeli kararın tebliğini talep eden sanık ve müdafisine, 5271 sayılı CMK'nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin gerekçeli kararın tebliğinden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmesinin zorunlu olup olmadığının değerlendirilmesi: Ön sorun konusunda isabetli bir çözüme ulaşılabilmesi bakımından, kanun yoluna başvuru hakkının hukuki niteliği, temyiz başvuru usulü ve başvuru üzerine yapılacak işlemlerin ayrıntılı bir şekilde irdelenmesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Anayasa’daki düzenlemeler ile 5271 sayılı CMK ve 1412 sayılı CMUK hükümlerinin kıyasen değerlendirilmesiyle temyiz denetiminin ne şekilde yapılacağına da değinilmesi gerekmektedir. Anayasamızın “Temel hak ve hürriyetlerin korunması” başlıklı 40. maddesinin ikinci fıkrası “Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır.” hükmünü içermektedir. İlk derece mahkemesinin hükümlerine karşı kanun yoluna başvuru hakkının sözleşme kapsamında korunması gereken bir hak olarak kabul edilmesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’ne ek 7 nolu protokolle gerçekleşmiştir. Protokol, 22.11.1984 tarihinde imzalanmış; 01.11.1988’de yürürlüğe girmiş; Türkiye Büyük Millet Meclisinde 25.03.2016 tarihinde onaylanarak iç hukukumuzun bir parçası hâline gelmiş bulunmaktadır. Protokolün “Cezai konularda iki dereceli yargılanma hakkı” başlıklı 2. maddesi “Bir mahkeme tarafından cezai bir suçtan mahkum edilen her kişi, mahkumiyet ya da ceza hükmünü daha yüksek bir mahkemeye yeniden inceletme hakkını haiz olacaktır. Bu hakkın kullanılması, kullanılabilme gerekçeleri de dahil olmak üzere, yasayla düzenlenir. 2. Bu hakkın kullanılması, yasada düzenlenmiş haliyle önem derecesi düşük suçlar bakımından ya da ilgilinin birinci derece mahkemesi olarak en yüksek mahkemede yargılandığı veya beraatini müteakip bunun temyiz edilmesi üzerine verilen mahkumiyet hallerinde istisnaya tabi tutulabilir.” şeklinde düzenlenmiştir. Anılan protokol ile adil yargılama ilkesi kapsamında cezai konularda iki dereceli yargılanma hakkı kabul edilmiştir. Bu hakkın istisnaları ikinci fıkrada gösterilmiş olup yasada düzenlenmiş hâliyle az önemli suçlar ya da ilgilinin birinci derece mahkemesi olarak en yüksek mahkemede yargılanması ve beraat kararının temyiz edilmesi sonrası verilen mahkumiyet hâlleridir. Bazı görevlilerin özel yetki kuralları uyarınca Yargıtayda veya Yüce Divan sıfatıyla Anayasa Mahkemesinde yargılanması hâlinde bu istisna uygulanabilecektir. Sözleşmede istisna getirebilme olanağına rağmen İç hukukumuzda ilk derece olarak Yargıtayda yargılanacak kişiler bakımından verilen hükümlerin temyiz edilebileceği öngörülerek iki dereceli sistem benimsendiği anlaşılmaktadır. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231. maddesinin ikinci fıkrası; “Hazır bulunan sanığa ayrıca başvurabileceği kanun yolları, mercii ve süresi bildirilir.” “Kararların gerekçeli olması” başlıklı 34. maddesi; “(1) Hâkim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil, gerekçeli olarak yazılır. Gerekçenin yazımında 230 uncu madde göz önünde bulundurulur. Kararların örneklerinde karşı oylar da gösterilir. (2) Kararlarda, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekilleri belirtilir” “Hükmün gerekçesi ve hüküm fıkrasının içereceği hususlar” başlıklı 232. maddenin 6. fıkrası; “Hüküm fıkrasında, 223 üncü maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir” “Eski hâle getirme” başlıklı 40. maddesi; “(1) Kusuru olmaksızın bir süreyi geçirmiş olan kişi, eski hale getirme isteminde bulunabilir. (2) Kanun yoluna başvuru hakkı kendisine bildirilmemesi halinde de, kişi kusursuz sayılır.” “Temyiz istemi ve süresi” başlığını taşıyan 291. maddesi; “(1) Temyiz istemi, hükmün açıklanmasından itibaren on beş gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe verilmesi veya zabıt kâtibine bir beyanda bulunulması suretiyle yapılır; beyan tutanağa geçirilir ve tutanak hâkime onaylattırılır. Tutuklu bulunan sanık hakkında 263 üncü madde hükmü saklıdır. (2) Hüküm, temyiz yoluna başvurma hakkı olanların yokluğunda açıklanmışsa, süre tebliğ tarihinden başlar.”, “Temyiz başvurusunun içeriği” başlığını taşıyan 294. maddesi; “(1) Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. (2) Temyiz sebebi, ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir.”, “Temyiz gerekçesi” başlığını taşıyan 295. maddesi ise; “(1) Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir. (2) Temyiz, sanık tarafından yapılmış ise, ek dilekçe kendisi veya müdafii tarafından imza edilerek verilir. (3) Müdafii yoksa sanık, tutanağa bağlanmak üzere zabıt kâtibine yapacağı bir beyanla gerekçesini açıklayabilir; tutanak hâkime onaylatılır. Sanığın yasal temsilcisi ve eşi hakkında 262 nci madde, tutuklu sanık hakkında ise 263 üncü madde hükümleri saklıdır.” Hükümlerini içermektedir. Bir kanun yolu başvurusunun esas yönünden mercisince incelenmesi, Anayasamızın 36. maddesinde yer bulan adil yargılanma hakkının güvencelerinden olan mahkemeye erişim hakkı kapsamında kalmaktadır. Anayasamızın “Temel hak ve hürriyetlerin sınırlanması” başlıklı 13. maddesi “Temel hak ve hürriyetler, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve lâik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz” şeklindedir. Öğretide de kanun yoluna başvurmanın bir insan hakkı olduğu ifade edilmiştir. (Yenisey-Nuhoğlu, Ceza Muhakeme Hukuku, 4. Baskı, s. 838) Görüldüğü üzere; temel hak ve hürriyetlerin sınırlanması kanun tarafından öngörülme, haklı bir sebebe dayanma ve ölçülülük ilkesine aykırı olmama koşullarına bağlıdır. Anayasamızın 36. maddesinde güvence altına alınan mahkemeye erişim hakkı da bu anlamda mutlak olmayıp sınırlamalara konu olabilir. Ancak ölçülülük ilkesi uyarınca sınırlamaların mahkemeye erişimi imkansız hâle getirmemesi ya da aşırı derecede zorlaştırmaması da gerekir. Anayasal ve yasal nitelikteki söz konusu emredici düzenlemelerden anlaşılacağı üzere; Yargı mercilerince verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve mercisinin tereddüde yer vermeyecek açıklıkta taraflara bildirilmesi gerektiği şeklindeki düzenleme ile kanun koyucunun Anayasa’daki emredici düzenlemeye paralel şekilde ilgililerin “kanun yolu” başvurularında hak kayıpları ile sonuçlanabilecek yanılgıyı önlemek için ayrıntılı düzenleme yapmak ihtiyacını hissettiği görülmektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında da kanun yoluna başvurma hakkının belli bir süre koşuluna bağlanması, hukuki güvenlik ve istikrarın sağlanması gibi önemli ve meşru bir amaca hizmet etmekte olduğu, bu bakımdan iç hukuktaki usullerin belirli ve öngörülebilir olması koşuluyla yargısal başvuruların birtakım kurallara tabi tutulmasının tek başına mahkemeye erişim hakkının ihlali olarak değerlendirilemeyeceği, ancak mahkemelerin iç işleyişlerine ilişkin süreçlerdeki aksama ve hatalardan kaynaklanan sorumluluğun ilgililere yüklenemeyeceği ve dava açma sürelerini düzenleyen karışık ve dağınık olan mevzuatın aşırı şekilci yorumunun mahkemeye erişim hakkını ihlal edebileceği kabul edilmiştir. Süresi içinde vermiş olduğu dilekçeyle sebep göstermeksizin hükmü temyiz eden tarafın, kararın kendisine tebliğinden itibaren 7 gün içinde sunacağı dilekçeyle sebep bildirmesi gerekmektedir. Bu sürenin “hak düşürücü” veya “düzenleyici” nitelikte olduğu uygulamada ve doktrinde tartışmalıdır. Hukuki bir konuda kesin çizgilerle ayrışmış bir tartışma varsa ve yargı organları aynı konuda farklı sonuçlara varıyorlarsa taraflar açısından yasanın öngörülebilirliği ilkesinde sorun olduğu sonucuna ulaşılabilecektir. Nitekim 1412 sayılı CMUK’nın yürürlükte olduğu dönemde Yargıtay tarafından sebep içermeyen temyiz taleplerinin incelenmesine ilişkin yerleşik uygulama, sistemde değişiklik yapan ve istinaf mahkemelerini faaliyete geçiren 5271 sayılı CMK’nın uygulandığı ilk dönemlerde yanılgı hâli olarak makul görülebilecektir. Hukuk devleti olmanın sorumluluğu bağlamında verilen kararlar ile kurulan hükümlere karşı yasa yolları, şekli, süreleri ve sonuçlarının ilgililere açıkça bildirilmemesi veya eksik bildirilmesi hâlinde, yasal sürelerin tebligat tarihinden itibaren değil ancak öğrenme tarihinden itibaren işlemeye başlayacağı, öğrenme tarihi kesin olarak belirlenebilen hâller dışında taraf beyanının esas alınması gerekliliğinden hareketle, usulüne uygun sebep içeren dilekçe var ise bu kapsamda temyiz incelemesinin yapılması, aksi hâlde ilgiliye yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla 7 günlük süre içinde yasal düzenlemeye uygun sebep bildirmemesi hâlinde sebep yokluğundan dolayı temyiz talebinin reddedileceği ihtar edilmeli, sonucuna göre esasa ilişkin temyiz incelemesi yapılıp yapılmayacağına karar verilmelidir. B) Uygulanacak Temyiz Hükümleri: 07.10.2004 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan Bölge Adliye Mahkemeleri, 07.11.2015 tarihli ve 29525 sayılı Resmî Gazete’de ilan edildiği üzere 20.07.2016 tarihinde tüm yurtta göreve başlamıştır. Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle birlikte istinaf kanun yolu uygulamaya girmekle birlikte 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 8. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden önce verilen kararlar hakkında kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK’nın, bu tarihten sonra verilen kararlar hakkın