Yargıtay Ceza Genel Kurulu 2019/468 E. 2022/216 K. 30.03.2022

Ceza Genel Kurulu 2019/468 E. , 2022/216 K. "İçtihat Metni" Kararı veren Yargıtay Dairesi : Ceza Genel Kurulu Mahkemesi :Ceza Dairesi Sayısı : 125-63 Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan sanık hakkında ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 9. Ceza Dairesince 18.04.2019 tarih ve 125-63 sayı ile; sanığın TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanun'un 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mahsuba karar verilmiştir. Hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının "ret" istemli 09.08.2019 tarihli ve 80052 sayılı tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır. TÜRK MİLLETİ ADINA CEZA GENEL KURULU KARARI Temyiz incelemesi yapan Ceza Genel Kurulunca dosya incelenip görüşülerek gereği düşünüldü: Ceza Genel Kurulunca, sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan cezalandırılma istemiyle açılan davada, İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 9. Ceza Dairesinde yapılan yargılama sonunda, bu suçtan kurulan mahkumiyet hükmünün hukuki yönüne ilişkin temyiz incelemesi yapılacaktır. I) TEMYİZ EDENLERİN SIFATI, BAŞVURULARIN SÜRESİ VE TEMYİZ NEDENLERİNE GÖRE YAPILAN İNCELEMEDE: A) Uygulanacak Temyiz Hükümleri: 07.10.2004 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan bölge adliye mahkemeleri, 07.11.2015 tarihli ve 29525 sayılı Resmî Gazete'de ilan edildiği üzere 20.07.2016 tarihinde tüm yurtta göreve başlamıştır. Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle birlikte istinaf kanun yolu uygulamaya girmekle birlikte 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden önce verilen kararlar hakkında kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nın, bu tarihten sonra verilen kararlar hakkında ise 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümleri uygulanacaktır. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 7 nolu protokolün "Cezai konularda iki dereceli yargılanma hakkı" başlıklı 2. maddesinin "Bir mahkeme tarafından cezai bir suçtan mahkum edilen her kişi, mahkumiyet ya da ceza hükmünü daha yüksek bir mahkemeye yeniden inceletme hakkını haiz olacaktır. Bu hakkın kullanılması, kullanılabilme gerekçeleri de dahil olmak üzere, yasayla düzenlenir. 2. Bu hakkın kullanılması, yasada düzenlenmiş haliyle önem derecesi düşük suçlar bakımından ya da ilgilinin birinci derece mahkemesi olarak en yüksek mahkemede yargılandığı veya beraatini müteakip bunun temyiz edilmesi üzerine verilen mahkumiyet hallerinde istisnaya tabi tutulabilir." hükmü doğrultusunda, bazı kamu görevlilerin özel yetki kuralları uyarınca Yargıtayda veya Yüce Divan sıfatıyla Anayasa Mahkemesinde yargılanmaları hâlinde istisna getirebilme olanağına rağmen iç hukukumuzda, ilk derece olarak Yargıtayda yargılanacak kişiler bakımından verilen hükümlerin temyiz edilebileceği öngörülerek, iki dereceli sistem benimsenmiştir. B) Temyiz Süresi ve Neden Bildirme Yükümlülüğü: Hüküm fıkrasında, verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağı bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresinin, mercisi ve şekillerinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilerek hazır bulunan sanığa ve müdafisine bildirilmesi gerekmektedir. Temyiz istemi, tutuklu bulunan sanıklar hakkında CMK'nın 263. madde hükmü saklı kalmak üzere, hükmün açıklanmasından itibaren eğer temyiz yoluna başvurma hakkı olanların yokluğunda açıklanmışsa tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe verilmesi veya zabıt kâtibine bir beyanda bulunulması suretiyle yapılmasının gerekliliği, temyiz sebebinin ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabileceği gözetilerek, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorunda olduğu, başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilmesi gerekliliğine uyularak usulüne uygun başvuru yapıldığı anlaşılmakla işin esasına geçilmiştir. C) Temyiz Nedenleri ve İncelemenin Kapsamı: İstinaf mahkemelerinin Türk yargı sistemine dahil olmasıyla kanun yolu yargılamasında yeni bir anlayışı benimseyen kanun koyucu, istinaf başvurusunda Cumhuriyet savcısı dışındaki diğer kişiler bakımından sebep gösterme zorunluluğu öngörmezken, temyiz kanun yolunda, mülga 1412 sayılı CMUK'dan farklı şekilde resen temyiz tercihinden vazgeçerek, temyiz davasını açan ve sınırlayan temyiz dilekçesinde temyiz edenin, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini, temyiz sebeplerini göstermek zorunda olduğunu ve temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren ek bir dilekçe vermesini öngörmüştür. Gerekçeli temyiz dilekçesi, (ek dilekçe, temyiz layihası) temyiz nedenlerinin gösterildiği dilekçedir. Temyiz dilekçesinde ya da daha sonradan verilen ek temyiz dilekçesinde temyiz denetiminin kapsamının belirlenmesi bakımından hangi hukuka aykırılıklara dayanıldığının anlaşılır bir şekilde gösterilmesi gerekir. Bir muhakemede, çözümü amaçlanan iki temel sorun vardır. Bunlar, maddi sorun ve hukuki sorundur. Maddi sorun, "olgusal dünya"ya; hukuki sorun, "normatif dünya"ya aittir. Mahkemede önce maddi sorun, sonra hukuki sorun çözülür. Maddi sorunun çözümü geçmişte yaşanmış bir olayın temsili, nasıl gerçekleştiğinin tespitidir. Bu çözüm de sadece hukukun izin verdiği yöntemlerle gerçekleşecektir. Maddi olayın gerçeğe uygun temsil edilebilmesi öncelikle, eksiksiz soruşturma yapılması ve toplanan tüm delil araçlarının doğru değerlendirilmesine bağlıdır. Hâkim; delil araçlarını, akıl yürütmek ve bu arada tecrübe kurallarına başvurmak suretiyle, vicdanına göre değerlendirecektir. Yine akıl yürüterek boşlukları dolduracaktır. Dolayısıyla vicdani kanaate sezgilerle değil akıl yoluyla ulaşılacaktır. Temyiz denetiminde, maddi olayın tespitinde ilk derece ve bölge adliye mahkemelerinin, sözlülük, doğrudan doğruyalık ve yüzyüzelik ilkeleri uyarınca elde edilen delilleri vicdani kanaatleri ile serbestçe takdir ederken, delillerle varılan sonucun hukuk kurallarına, akla, mantığa, genel hayat tecrübelerine ve bilimsel görüşlere uygun olup olmadığının tespiti bakımından somut dosya üzerinden görüşülüp incelenebileceği gibi maddi sorunla ilgili vaka değerlendirmelerindeki hukuka aykırılıkları da gerekçe üzerinden denetlenebilecektir. Temyiz dilekçesinde bir temyiz nedeni var olmasına rağmen muhakeme hukukuna aykırılık iddiasının temyiz sebebi olarak gösterilmemesi ya da gösterilmekle birlikte hükme etki edecek nitelikte olmadığının anlaşılması durumunda usul hükümlerine uygunluk bakımından sadece 5271 sayılı CMK'nın 289. maddesi kapsamındaki hukuka kesin aykırılık hâlleriyle sınırlı bir temyiz incelemesi yapılacak, inceleme sırasında tespit edilen ancak hükmü etkilemeyen muhakeme hukukuna aykırılıklar Yargıtay tarafından bozma nedeni yapılmayarak kararda bu aykırılıklara işaret edilmekle yetinilecektir. Temyiz nedeninin, maddi hukuka aykırılık iddiasına dayanması hâlinde ise maddi hukuka aykırılık nedeniyle hükmün temyiz edilmesi yeterli olup cezai yaptırımların kişiler üzerindeki telafisi mümkün olmayan ağır sonuçları da gözetilerek somut olayda adaleti gerçekleştirme ve doğru bir hüküm oluşturma ile yükümlü olan Yargıtayca dosyaya yansıyan tüm maddi hukuka aykırılıklar tespit edilip temyiz edenin sıfatı da dikkate alınmak suretiyle bozma nedeni yapılması gerekecektir. CMK'nın 289. maddesinde yazılı olan "Temyiz dilekçesi veya beyanında gösterilmiş olmasa da aşağıda yazılı hâllerde hukuka kesin aykırılık var sayılır" kuralı, hiçbir temyiz nedeni içermeyen bir temyiz başvurusunda, mutlak temyiz nedenlerinin kendiliğinden gözetileceği şeklinde anlaşılamaz. Bu noktada dilekçe yalnızca bir veya birden fazla nispî temyiz nedeni içeriyorsa, bu nedenler kabul edilmese dahi 5271 sayılı CMK'nın 289. maddesinde yer alan mutlak hukuka aykırılık hâllerinden birine dayanarak hükmün bozulması mümkündür. D) Temyiz istemlerinin süresinde ve geçerli olup olmadığının değerlendirilmesi ve süresi içinde verdikleri temyiz dilekçelerinde gerekçeli kararın tebliğini talep eden sanık ve müdafisine, 5271 sayılı CMK'nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin gerekçeli kararın tebliğinden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmesinin zorunlu olup olmadığının değerlendirilmesi: a) Özel Dairece ilk derece mahkemesi sıfatıyla gerçekleştirilen yargılama sonucunda 18.04.2019 tarihinde yapılan oturumda hüküm özünün, hazır bulunan sanık ve müdafisine, karara karşı başvurulacak kanun yolu, süresi, mercisi ve şekilleri de belirtilmek suretiyle açıkça okunup usulen anlatıldığı, Mahkumiyet hükmüne yönelik olarak sanığın 22.04.2019 tarihli ve süresi içerisinde sunduğu dilekçeyle temyiz kanun yoluna başvurduğu, b) Temyiz dilekçesi içeriğinden; sanığın kararın eksik inceleme sonucu delillerin takdirinde hataya düşülerek alınmasından dolayı usul ve yasaya aykırı olduğu nedenine dayanmak suretiyle gerekçeli kararın kendisine tebliğ edilmesini talep ettiği, c) Gerekçeli kararın sanığa 04.07.2019 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, Sanığın 18.07.2019 tarihinde süresinden sonra ek temyiz dilekçesini sunduğu, Anlaşılmaktadır. Söz konusu ön sorun, Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 495-116 sayılı kararında yer verilen açıklamalar nazara alınarak değerlendirildiğinde; Süresi içinde vermiş olduğu dilekçeyle sebep göstermeksizin hükmü temyiz eden tarafın, kararın kendisine tebliğinden itibaren 7 gün içinde sunacağı dilekçeyle sebep bildirmesi gerekmektedir. Bu sürenin "hak düşürücü" veya "düzenleyici" nitelikte olduğu uygulamada ve doktrinde tartışmalıdır. Hukuki bir konuda kesin çizgilerle ayrışmış bir tartışma varsa ve yargı organları aynı konuda farklı sonuçlara varıyorlarsa taraflar açısından yasanın öngörülebilirliği ilkesinde sorun olduğu sonucuna ulaşılabilecektir. Nitekim 1412 sayılı CMUK'nın yürürlükte olduğu dönemde Yargıtay tarafından sebep içermeyen temyiz taleplerinin incelenmesine ilişkin yerleşik uygulama, sistemde değişiklik yapan ve istinaf mahkemelerini faaliyete geçiren 5271 sayılı CMK'nın uygulandığı ilk dönemlerde yanılgı hâli olarak makul görülebilecektir. Hukuk devleti olmanın sorumluluğu bağlamında verilen kararlar ile kurulan hükümlere karşı yasa yolları, şekli, süreleri ve sonuçlarının ilgililere açıkça bildirilmemesi veya eksik bildirilmesi hâlinde, yasal sürelerin tebligat tarihinden itibaren değil ancak öğrenme tarihinden itibaren işlemeye başlayacağı, öğrenme tarihi kesin olarak belirlenebilen hâller dışında taraf beyanının esas alınması gerekliliğinden hareketle, usulüne uygun sebep içeren dilekçe var ise bu kapsamda temyiz incelemesinin yapılması, aksi hâlde ilgiliye yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla 7 günlük süre içinde yasal düzenlemeye uygun sebep bildirmemesi hâlinde sebep yokluğundan dolayı temyiz talebinin reddedileceği ihtar edilmeli, sonucuna göre esasa ilişkin temyiz incelemesi yapılıp yapılmayacağına karar verilmelidir. Bu açıklamalara göre, bahsi geçen ihtaratın yapılmamış olduğu belirlenmekle sanığın temyiz nedenlerini sunduğu 18.07.2019 tarihli dilekçesinin süresinde olduğunun kabul edilmesi ve temyiz incelemesinin anılan bu dilekçeye hasren yapılması gerekmiş, tebliğnamenin temyiz isteminin reddini isteyen düşüncesine iştirak edilmemiştir. II) İDDİA: ''37964 sicil numarası ile ... Vergi Mahkemesi üyesi olarak göreve başlayan şüphelinin sırasıyla ... Bölge İdare Mahkemesi üyeliği, ... İdare Mahkemesi Üyeliği, ... İdare Mahkemesi Başkanlığı görevlerinde bulunduğu, 24.02.2011 tarihinde Danıştay Üyesi olarak seçildiği, Danıştay Başkanlık Kurulu'nun 17.07.2016 tarih ve 2016/27 sayılı kararı ile mevcut yetkilerinin kaldırıldığı, 23.07.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un Geçici 27. Maddesi ile Danıştay Üyeliğinin sonlandırıldığı, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu Genel Kurulu'nun 24.08.2016 tarih ve 2016/426 sayılı kararı ile FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile irtibatı ve iltisakı bulunduğu değerlendirilerek meslekten çıkarılmasına karar verildiği tespit edilmiştir. Şüpheli Savunması: ... Cumhuriyet Başsavcılığında 01.08.2016 tarihli müdafii huzurundaki savunmasında: Örgüt ile herhangi bir ilişkisinin olmadığını, suçlamayı kabul etmediğini, (Ek: 5/2-3) ... 9. Sulh Ceza Hakimliğindeki müdafii huzurundaki 01.08.2016 tarihli sorgusunda: Savcılıktaki beyanını tekrar ettiğini, suçlamaları kesinlikle kabul etmediğini, (Ek: 5/5-6) İfade etmiştir. Deliller: ... alınan ifadesinde: "... Ben üye olarak seçildikten sonra ... beni sohbete kendi evine çağırdı. ... benden maaşımın %10'u nispetinde himmet vermemi istediler ... 15 günde bir sohbet kararı alındı. Sohbetler dönüşümlü olarak katılan kişilerin evinde yapılıyordu ancak benim evime sohbet amaçlı hiç gelinmedi, bu sohbetlere ..., ..., ..., ..., ... devam etmekteydik. Bu sohbetler bir müddet devam etti, bir müddet sonra ise grup değişikliği oldu. ... Benim yeni sohbet grubum ..., ..., ..., ... ve ...'den oluşmaktaydı." (Ek: 4/241, 244) ... alınan ifadesinde: "Kendisini tanımıyorum, ancak Fetullah ... cemaat mensuplarının kontenjanından seçildiğini biliyorum. " (Ek: 4/163) Şeklinde beyanda bulunmuşlar, ... ve ... alınan ifadelerinde; şüphelinin ismini bu yapıya mensup olanlar arasında saymışlardır. (Ek: 4/8, 78) Yargının sivil imamı olduğu gerekçesiyle hakkında soruşturma yürütülen ...'in HTS verileri dikkate alındığında, -...'in, hakkında terör örgütü irtibatı nedeniyle soruşturma devam eden şüpheliler ... ve ... ile 27.04.2016 tarihinde (Emek 8. Cadde/...) aynı yerde bulundukları anlaşılmıştır. (Ek: 2/1) ...'in: -... (Eski Yargıtay Üyesi) ile 29.09.2016 tarihinde (Başakşehir 5.Etap, Bilal Habşi Camii Yanı, Kayabaşı (ISTBSSEHIRKUZEY) Başakşehir/...) aynı yerde bulundukları, -... (Eski Danıştay Üyesi) ile 10.09.2014 tarihinde (Başakşehir 5.Etap, Bilal Habşi Camii Yanı, Kayabaşı (ISTBSSEHIRKUZEY) Başakşehir/...) aynı yerde bulundukları, -... (Eski Yargıtay Üyesi) ile 13.01.2015 tarihinde (Mecidiyekuyu Çıkmazı Sok. Çırak İş Merkezi, No:21, Mecidiyeköy (ISTMECIDIYEKUYU) Şişli/...) aynı yerde bulundukları, -... (Eski Yargıtay Üyesi) ile 21.05.2015 tarihinde (Büyükdere Caddesi, Mecidiyeköy, Divan City, Gayrettepe (ISTDIVANCITY) - Şişli/...) aynı yerde bulundukları, -... (Eski Yargıtay Üyesi) ile 26.10.2014 tarihinde yine yargının sivil imamı olduğu iddiası ile hakkında soruşturma yürütülen ...'ın da yanlarında olduğu halde (29 Mayıs Cad. Kuyumcukent, Yenibosna, Merkez (ISTKUYUMCUKENT) Bahçelievler/...) aynı yerde bulundukları, ... (Eski Yargıtay) ile 31.07.2014 tarihinde (Horoz Köyü (NIGHOROZKOYU) Ulukışla/...) aynı yerde bulundukları, ... (Eski Yargıtay) ile 03.02.2015 tarihinde (Harem Sahil Yolu, Tedaş Salacak (İSTTEDUSSEMPASA) .../...) aynı yerde bulundukları” dikkate alındığında bu durumun bir tesadüf olmadığı anlaşılmıştır." ifadelerine yer verilerek sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan cezalandırılması talebiyle dava açıldığı anlaşılmıştır. III) SAVUNMA: Sanık savunmalarında özetle; Danıştay 11. Dairesinde üye olarak görev yapmaktayken gözaltına alınıp tutuklandığını, tek kişilik hücrede tutulduğunu, Danıştay üyesi olarak görev yapması nedeniyle Yargıtay Kanunu'na tabi olduğunu, isnat edilen eylemlerin işlendiği tarihlerin 2014 yılı ve öncesine ait olmasının suçüstü hâlinin olmadığını açıkça gösterdiğini, mütemadi suç ile suçüstü hâlinin farklı kavramlar olduğunu, hakkında CMK'nın 161/8. maddesi uyarınca genel hükümlere göre soruşturma yapılmasının mümkün olmadığını, bu nedenle tüm soruşturma işlemlerinin hukuka aykırı nitelik arz ettiğini, iddianamede yer verilen delillerin gözaltına alındığı tarihten sonra dosyaya girdiğini, hazırlanan listeler üzerinde oluşturulan algı neticesinde tutuklandığını, iddianamede isnat edilen suçu oluşturduğu ileri sürülen olayların mevcut delillerle ilişkilendirilip açıklanmadığını ve afaki şekilde ithamda bulunulduğunu, lehine olan delillerin toplanmadığını, bu yapının silahlı terör örgütü olarak kabul edildiği Milli Güvenlik Kurulu kararından sonrasına ait hiçbir eylemin ve suçlamanın yöneltilmediğini, Yargıtay Kanunu'nun 46. maddesi gereğince kovuşturma şartı niteliğindeki soruşturma izninin ve son soruşturmanın açılmasına ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu kararının alınması için durma kararı verilmesini talep ettiğini, arama ve el koyma işlemlerinin yapılabilmesi için gerekli olan makul şüphenin bulunmadığını, arama kararının tebliğ edilmediğini, bu kararlara dayanarak elde edilen delillerin hukuka aykırı olduğunu, bilgisayarlarda, bilgisayar programlarında ve kütüklerinde arama ve el koyma işlemlerinin hukuka uygun şekilde gerçekleştirilmediğini, kayınvalidesi ile eşine ve oğluna ait olan cep telefonlarına ve tabletlere el konulduğunu, dijital materyallerin imajlarının alınmadığını, Yargıtay Kanunu'nun 46/5. maddesine göre Danıştay üyelerinin kişisel suçlarıyla ilgili yargılama mercisi Yargıtay Ceza Genel Kurulu iken suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 680 sayılı KHK ile Yargıtay 9. Ceza Dairesinin görevlendirilmesinin tabii hâkim ilkesine aykırı olduğunu, bu Daireye diğer dairelerden üyelerin görevlendirilmesinin de aynı ilkeye aykırılık teşkil ettiğini, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, Başsavcı Vekili ve Başsavcı Yardımcılarının görevlerine ilişkin Yargıtay Kanunu'nun 27 ve 28. maddelerinde ilgili ceza dairesine iddianame düzenlenme şeklinde görevinin bulunmadığını, zira Yargıtay Kanunu'nun 46. maddesi uyarınca son soruşturmanın açılmasına karar verme yetkisinin Yargıtay Birinci Başkanlık Kuruluna ait olduğunu, suç tarihinden sonra çıkarılan 690 sayılı KHK'nın 2. maddesiyle anılan maddede düzenleme yapılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iddianame düzenlenme yetkisi verilmesinin tabii hâkim ilkesine aykırı olduğu gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının Yargıtay Birinci Başkanlık Kuruluna göre daha güvencesiz olması nedeniyle adil yargılanma hakkını da ihlal ettiğini, söz konusu KHK'larda yer alan düzenlemelerin iptali için Anayasa Mahkemesine başvuruda bulunulması gerektiğini, tanıklar hakkında aynı suçtan soruşturmalar bulunduğunu, ifadelerinin alınması esnasında yasak usuller kullanılması nedeniyle bu ifadelerin özgür iradeye dayanmadığını, atfı cürüm içerdiğini, zan ve tahmine dayalı olduğunu, söz konusu bu tanık beyanlarının hükme esas alınamayacağını, tanıklar ... ve ...'i resmi görevleri dışında tanımadığını, bu tanıklarla hiçbir samimiyetinin ve irtibatının bulunmadığını, tanıkların, hakkındaki iddialarının dayanaklarını izah edemediklerini, tanık ...'in beyanlarının önceden fişlemek suretiyle hazırladığı listeye ilişkin olduğunu, bu listenin sosyal medyada yayımlanması üzerine 09.05.2014 tarihinde ... 5. Sulh Ceza Mahkemesine başvuruda bulunduğunu ve kişilik haklarının ihlal edildiği gerekçesiyle erişimin engellenmesine karar verildiğini, tanık ...'in soyut beyanını destekleyen hiçbir kanıt bulunmadığını, zira kendisinin örgütsel bir toplantıya katılmadığını, ifadede ismi geçen diğer kişilerin tanık olarak dinlenmesini talep ettiğini, bu tanıkla aynı dönem mesleğe girmesi haricinde samimiyetinin olmadığını, tanığın, kendisinin oturduğu lojmanı ve tetkik hâkimliği yaptığını da yanlış olarak söylediğini, cezaevinde yaşadığı insanlık dışı muamelelere dayan